आम्ही

पुढच्याला मागे खेचनारे आम्ही

विजेत्यांचे नांगे ठेचनारे आम्ही

नाही कुठेच आमच्या हक्काचा बाग

दुसर्‍याचीच फ़ूले वेचनारे आम्ही.

बुध्दीने काढतो निर्बुध्दांची सोंगे

अध्यात्माला दूर फ़ेकनारे आम्ही.

आम्हासाठी आणेल घबाड त्याच्या

सरणावरी हात शेकनारे आम्ही.

अंगात आमच्या बाणा कर्तव्याचा

दुबळ्यांची बोटे चेपनारे आम्ही.

तू म्हणतेस मज, की, चित्तचोर मी

तू म्हणतेस मज, की, चित्तचोर मी

लोक म्हणती मज, असे बंडखोर मी.

दिसलो जरी असा, निर्विकार मी

असतो खोल आत, भावविभोर मी.

नाही दिप येथे, तुझ्या स्वागताला

काळजास केले, ही चंद्रकोर मी.

हास दु:खा उगाच, हास तुही आता

तुजसवे लावतो, पुन्हा एक जोर मी.

नको उगा बोलू, काही ही भलते

झाडाहून कसा, होईन थोर मी?

जरी तुझ्यासाठी, झालो मी बुजुर्ग

मनात एक उनाड, दडविले पोर मी.

फ़सवूण आज गेले, सारेच पावसाळे !

फ़सवूण आज गेले, सारेच पावसाळे

भोगावयास आले, नुसतेच हे उन्हाळे.

मेल्यावरीच येतो पाऊस आसवांचा

जगण्यात सांग कोठे लपतात हे जिव्हाळे?

वाकून चाल तू ही, लढण्यास जिंदगीशी

पाण्याखाली विनम्र झुकती जसे लव्हाळे.

नेकीने चालतो ही, सत्याची वाट अवघी

माझाच जीव मजला तरी पुन्हा न्यहाळे

जाता बुडूनी सांज पोटात सागराच्या

माझे अबोल गाणे पाण्यावरी खळाळे.

मने करुन फूलांची......!

लहानांसाठी कधी मने, करुन फ़ूलांची लहान व्हावे

उपकाराचे हात देऊन, मरणा अंती महान व्हावे.

सुख दु:खाची करुन वारी, गाणे येईल तुमच्या दारी

मंतरलेल्या शब्दांसाठी, कधी गाण्याची तहान व्हावे.

झाडाला कधी नसते दु:ख, काळजाला सांगून द्यावे

अन्यायात कधी दुर्बलांच्या तलवारीची सहाण व्हावे.

सांग कथा ती प्रत्यकाला, जय नावाच्या पराजयाची

लढणार्‍यास ही मौनाची भाषा त्यांची आव्हान व्हावे.

ना देता आले सुख कधी, तरी द्यावे असे दिलासे की,

आनंदाच्या अश्रूमध्ये सवंगड्याचे नहाण व्हावे.

--------------------------------------------------

कठिण शब्द येता :-----

..........................

सहाण = धार लावण्याचा दगड.

जय नावाचा पराजय = महाभारतावरील विष्लेशक कथेचा संदर्भ.

--------------------------------------------------

कुड

तुझं खरं की माझं खरं

मनाचा भुंगा जीवाला या

असं रोज कुरतडत राहतो.

सत्याचं -असत्याचं मनात

जुंपतं रोज तुंबळ... अन-

कुणीतरी अज्ञात रक्षस

सुखलेल्या या जख्मांना

पुन्हा फ़ोडत राहतो.

कसं ! जगावं तरी कसं?

बाहेरच्या या जगात

नाही कुणालाच कळत

असा मी का चिडत राहतो.

कुण्या जन्माच हे पाप,

कि, जगण्याचा हा शाप?

कुणी नसताना ही माझा मी

मलाच, का कुडत राहतो?

अता वाकून ये आभाळा

अता वाकून ये आभाळा

जराशी होईन मी निळा

पहातोय वाट तुझी मी

बनुनी अहिल्येची शीळा

झुंजताना मी तनकटाशी

इथे मोडला रे विळा

गेली सारी सुकून राने

भरु दे चांदण्याने मळा

गेला संपून हा प्रवास

आता उघडावे दार तिळा.

हुदयाच्या ही कैक कळा

तुला सांगेन मी आभाळा

पाहू तरी तुझ्यात आता

खरा आहे किती जिव्हाळा