साहित्य प्रकार

Monday, August 6, 2012

माझ्यासंगे देव बोलला नाही

माझ्यासंगे देव बोलला नाही,
नियतीने तराजू तोलला नाही.

धरावी कोणती वाट आता,
फकीर एकही बोलला नाही.

आत्मपिडा ही घेऊन चाललो.
तुला हुंदका पेलला नाही.

आयुषा दे,हवे तेवढे घाव आता,
मी अजुन आत्मा सोलला नाही.

फुंकून पुंगी गेले,कित्येक गारूडी,
मनाचा भुजंग या डोलला नाही.

सांभाळ नशिबा, तू स्वतःला,
जख्मांचा हिशेब मी ही सोडला नाही.

भूल..........!

मंद पावसाचा
रुणुझुणू ताल,
नाद पैंजणाचा
तुझे मित बोल.

मनास ही माझ्या
पडे कशी भुल,
तुझ्या लोचनात
किती जावे खोल.

आभाळात माझ्या
चांदण्याची झुल,
लख्ख त्यात तू ही
एक चंद्र फुल.

स्पर्श चंदनाचा
भाव ते मलुल,
श्वास गंधकाचा
सांडतो विपुल.

वेडावले मन
फिरे गोल गोल,
जशी पाखराला
पडे रानभुल.

फसवणूक

इथे कधी कुणीच नसतं कुणाचं.
तरी असतं धाग्याला धागा जोडुन जगायचं

कधी कुठेच नसतं काही स्वतःच.
तरी का हरवलं काही माझं म्हणुन रडायच?

जन्मापासून असतं अखेर म्रुत्युकडेच चालायच.
तरी आयुष्य हे सजवायास पुन्हा पुन्हा झटायच.

आसवांना घालून बांध असतं थोडं हसायचं
आयुष्यभर स्वतःला, स्वत:च असत फसवयच.

असंभव

असंभव जगण्याला, चुचकारते आहे मरण.
पारध्याच्या वेधाने, चित्कारते आहे हरण.

अरे कुठे गेले ते पांडव सारे,लढवैय्ये?
पैशावरती बळाचे येथे,होते आहे हरण.

येऊ नको रे हरिश्चंद्रा,वध होईल तुझा.
सत्तेला ही सत्व येथे जाते आहे शरण.

रक्ताळलेले गिधाड,भयभीत होऊन कलकलले,
दयावान बुध्दाचेही,रचले, जाते आहे सरण.

आसवांवर तुझ्या अता विश्वास तरी कसा ठेऊ?
इथे सैतान ही अंभंगाचे गाते आहे चरण.

कोणी हसून गेले

कोणी हसून गेले, कोणी रडून गेले,
झगडले जया पोटी, ते सारे इथेच सोडून गेले.

परवाच्याच त्या मैफलीत, सारे भिडू ते होते दंग,
वादळ ऊठल्या कवालीचे ते, गाणे आज विरून गेले.

कोण नाही बंदी येथे? सारेच प्यादे बांधलेले.
तु ही एक त्यातलाच, जन्म त्यांचे सांगून गेले.

जो तो त्याच्या जिवनाचा, असे एक कर्मभोगी.
तरी प्रतिक्षा का त्याची, जे हातून या सुटून गेले.

कोणी हसून गेले जरी का, तुला कशास चिंता?
दैव त्याचे तया भाळी, कर्म आहे लिहून गेले.

कशास ही आता, तु न रडावे, न झगडावे.
आहे तेच जाणावे, दैव आपुले, दान सुखाचे टाकून गेले.

मौसम है आशिकाना....!

     <strong>क</strong>धी कधी सगळं कही अगदी झक्कास असत.छानसी संध्याकळ होऊन निळ्या
आकाश्याच क्षितिज केशराच्या तेजस्वी रंगाने मखलेलं असत.बावरी सांज चोरट्या पवलांनी चालत येऊ लागते,
आणि अंगाला सुखद स्पर्श करनारा मंद वारा वहत असतो.आशा शांत वातावरणात कुठेतरी ऊंच झोके घेणार्‍या
पक्षांचा आवाज नाहीतर रानपाखरांची किलबिल ही ए॓कू येते.
       असं सारं कही गोड- मनोहारी असतं. पण तरी उगाचच मनात कुठूनशी ए॓क हुरहूर दाठून येते.निळ्या शांत
जलाशयावर वार्‍याच्या स्पर्शाने तरंग उठावेत तसं मनात काहीसं हलू लागत.आणि वाटतं खरंच आशा वेळी आता
कुणीतरी आसायला हवं होतं. कोणीतरी.....! आपल्या आवडीचं, अगदी आपल्या र्‍हुदयाच्या जवळच.शतजन्मातून
ए॓कदा भेटणारं तरी आपल्यावर मनोमन असं  प्रेम करणारं.
      पण असं फक्त वाटत रहातं. जवळ कोणीच नसतं.मन वार्‍याच्या झुळकीप्रमाणे दिशाहीन होतं.आपण स्वतःला
सावरू पहातो.अशा गोड संध्याकाळी कोणीतरी असावं असं वाटत असतं पण कोणी ही नसतं हे सत्य मनोमन जाणुन
ते विसरण्यासाठी आपण हळुहळू कहीतरी गुणगूणु लागतो, आणि मग ए॓काकी विरहातून आपल्याला स्वप्नांच्या
नगरीत न्हेणारी स्वरांची पायवाट सापडते.......

                                                   मौसम है आशिकाना
                                                    ए॓ दिल कहीसे उनको
                                                    ए॓सेमें ढुंड लाना  |
                                                    मौसम है आशिकाना...............||

        मधाचा गोडवा असलेला, लता या गानकोकीळेचा आवाज, नौशाद- गुलाम मोहम्मद चं संगीत आणि कमल
आमरोहीचे शब्द (चित्रपट-पाकिझा) आपल्या उदास मनाची साथ देऊ लागतात.

    अशीच ए॓क एकाकी विरहात बुडालेली प्रेयसी आपल्या प्रियकराला घेऊन येण्यासाठी स्वःताच्याच मनाला
आळवतेय,.......

                                               केहेना के ॠत जवां है
                                               और हम तरस रहे है
                                               डर है ना मार डाले
                                              सावन का क्या ठिकाना
                                               मौसम है आशिकाना.................||

   खरं तर गीत लेखन ही ए॓क गीतकाराला मिळालेली दैवी देणगीच असते हा प्रत्यय आशाच काही आशयातून
कधी अचनक पहयला मिळतो,
                                             तुमको पुकारते है
                                              ये गेसूओं के साये
                                             आ जाओं मै बना लु
                                             पलकों का शामियाना
                                              मौसम है आशिकाना...................||
पलकों का शामियाना बनवणारी ही प्रेयसी, आपल्या जीवन साथीवर किती तरी प्रेम करत असेल,..नाही?

<img src="/files/u35115/Pakeezahaudio.jpg" width="190" height="288" alt="Pakeezahaudio.jpg" />